Petei ára pumbyry popegua’yre
Peteĩ ára hakueterei jave, irundy angirũ: Arami, Jasy, Lui ha Tóño oñembyaty Arami róga korapýpe ohasa porã hag̃ua araputu’u.
En un día de mucho calor, cuatro amigos, Cielito, Luna, Luis y Antonio se reunieron en el patio de la casa de Cielito para disfrutar de sus vacaciones.
Opavave oguapy peteĩ yvyra guasu guýpe, katu avave noñe’ẽi, ojesareko meme rupi ipumbyry popegua rehe.
Todos estaban sentados bajo un árbol grande, pero nadie hablaba porque estaban pendientes de sus celulares.
Arami sy ohechávo upéva, oñemboja ha he’i chupekuéra:
La madre de Arami, al verlos de esa manera, se acercó y les dijo:
—Mba’erepiko pekirirĩete. Ndapevy’aipiko peneangirũnguéra ndive.
—¿Por qué están tan callados? ¿Acaso no se divierten con sus amigos?
—Ore rovy’a, katu ndoroikuaái mba’épa rojapóta pumbyry popegua’ỹre —ombohovái Tóño.
—Nos divertimos, pero no sabemos qué hacer sin nuestros celulares. —respondió Antonio.
—Ha mba’épa peje pehasa hag̃ua peteĩ ára pukukue pumbyry popegua’ỹre? — oporandu Arami sy.
—¿Y qué les parece pasar un día completo sin sus celulares? —preguntó la madre de Arami.
—¡Peteĩ ára pukukue! Upéva ningo hasyetereíta! —he’i Lui.
—¡Un día completo! ¡Eso será muy difícil! —dijo Luis.
Jasy katu ojepy’amongeta sapy’ami ha he’i:
Luna pensó un momento y dijo:
—¡Ñañeha’ãna! Ikatu jajuhu heta mba’e porã jajapo hag̃ua.
—¡Vamos a intentarlo! Podemos descubrir muchas cosas interesantes para hacer.

Upémarõ, umi irundy angirũ omoĩ ipumbyry popegua peteĩ mba’yrúpe.
Entonces, los cuatro amigos colocaron sus celulares en una caja.
Ñepyrũrãme, opavave ikaigue ha ndoikuaái mba’épa ojapóta.
Al principio, todos se sintieron aburridos y no sabían qué hacer.
Upe rire, Arami oiporavo peteĩ ñembosarái yma guare.
Después, Cielito propuso un juego tradicional.
—Ñaha’ãna tuka’ẽ kañy! —he’i vy’ápe.
—¡Juguemos a la escondida! —dijo alegremente.
Oñepyrũ hikuái oñani, opuka ha oñembosarái.
Comenzaron a correr, reír y jugar.
Upe rire, Lui ogueru peteĩ vakapipopo ha oñembosarái hikuái oñondive.
Luego, Luis trajo una pelota y jugaron juntos.
Ka’aruete jave, oñembyatyjey hikuái yvyra guýpe, oñomongeta hembiasakuéra rehe. Ha’ekuéra omombe’u avei mba’e pukarã ha opavave opukajoa.
Por la tardecita, volvieron a reunirse bajo el árbol, conversaron sobre sus experiencias. También contaron situaciones graciosas y todos se rieron.
Oñemoag̃uívo ka’aru paha, Lui he’i:
Cuando se acercaba el final de la tarde, Luis dijo:
—¡Ajépa pya’e ohasa ko ára! Ni nachemandu’ái che pumbyry popegua rehe.
—¡Qué rápido pasó el día! Ni siquiera me acordé de mi celular.
—Che avei! Ko árape añembosarái, añani ha añemongeta heta —ombojoapy Tóño.
—¡Yo tampoco! Hoy jugué, corrí y conversé mucho —agregó Antonio.
Arami opukavy ha he’i:
Cielito sonrió y dijo:
—Ñande pumbyry popegua ikatu ñanepytyvõ, katu ndovaléi ñanderesarái ñane angirũnguéragui ha umi mba’e porã ikatúva jajapo oñondive.
—Nuestros celulares pueden ayudarnos, pero no debemos olvidarnos de nuestros amigos ni de las cosas maravillosas que podemos hacer juntos.
Upe ára, umi irundy angirũ ohechakuaa vy’apavẽ noĩnteha peteĩ mba’erechaha ryepýpe, oĩ avei oñembosarái, oñomongeta ha ohasa porã jave angirũnguéra tee ndive.
Aquel día, los cuatro amigos comprendieron que la felicidad no se encuentra solamente dentro de una pantalla, sino también al jugar, conversar y compartir buenos momentos con los verdaderos amigos.
Ver nota original ↗
¿Querés un resumen rápido de esta noticia, hecho por nuestra IA?
